-A +A

Het architectureel patrimoinium van Troyes kende aan het einde van de 20e eeuw een echte heropstanding, met een sterke versnelling de afgelopen twintig jaar.
Deze metamorfose vond plaats in opeenvolgende omvormingen, in die mate dat de benadering van de restauratie zelf evolueerde, dat de kennis werd opgebouwd et de technieken verfijnden. We kunnen ze samenvatten in enkele belangrijke operaties die ook belangrijke stappen zijn in de geschiedenis van deze heropstanding. Zie hoe de cocon een vlinder werd.

  • La Maison du Boulanger, op de hoek van de rue Paillot-de-Montabert en de rue Champeaux. Zo genoemd omdat er een bakkerij in was gehuisvest, het was het eerste houten vakwerkhuis die door de stad werd gerestaureerd in 1965. Het is nu de zetel van het gemeentelijk cultureel centrum. De Champeaux wijk is representatief voor de restauratie op de eerste manier: houten panelen... houtskleur en zonder versiering. De straten zijn homogeen met een opeenvolging van topgevels en uitkragingen (uitsprong in de gevel)
  • Het Maison de l’Orfèvre, op de hoek van de rue Champeaux et de rue Paillot-de-Montabert. Met haar beroemde torentje, was ze een van de eerste, in 1969-1970 gerestaureerd door een particulier met financiële steun van de gemeente.
  • Het Maison des Chanoines, op de hoek rue Emile-Zola en Turenne. Het is een verplaatst huis! Volledig gedemonteerd en opnieuw gemonteerd op haar huidige plaats, houdt ze een curiositeit over van haar verplaatsing: de originele voordeur bevindt zich op de eerste verdieping! Aangekocht voor een symbolische frank door haar eigenaar, werd de gevel inderdaad verhoogd om de uitlijning met de naburige huizen te respecteren. Operatie uitgevoerd in 1969.
  • Rue Pithou. Historisch is het de eerste voetgangersstraat in Troyes (in 1975) die leidt naar de hallen. De geleidelijke overschakeling naar voetgangersgebieden van de oude straten in het hypercentrum gaf alle betekenis aan de restauratie van het architectonisch erfgoed. Troyes durfde zelfs de auto’s de belangrijkste commerciële en drukste aders verbieden, de rue Emile-Zola!
  • Rue Passerat. De in 1978 gerestaureerde rijtjeshuizen vernieuwen in de restauratietechniek want ze associeert houtpanelen met bakstenen vloerstroken. Het vulmateriaal is traditioneel leem, met andere woorden een mengsel van stro en klei, waaraan met vroeger koeienhaar en paardenhaar, zelfs uitwerpselen aan toevoegde. Een van de huizen in de rue Passerat is ook opmerkelijk voor haar gevel die bekleed is met houten tegels (leien , of spanen) die tegen onweer beschermen.
  • Rue François-Gentil. Het eerste voorbeeld van een integraal gerestaureerde straat, vanaf 1979, met als doel niet alleen een meesterwerk in gevaar te beschermen, maar ook om er bevolking met een laag inkomen in te laten wonen. Ze werd een van de mooiste straten van Troyes.
  • Cour du Mortier d’Or. De restauratie tussen 1979 en 1981 door de Compagnons du Devoir maakte het mogelijk dat dit architecturaal juweel van de Renaissance van Troyes haar glans terugkreeg.
  • L’hôtel du Petit Louvre. Voor de eerste keer in Troyes (in 1989), durfde een restauratieproject een vakwerkhuis en een eigentijdse toevoeging, in dit geval een glaspartij die de oude coquette gebruikt als spiegel, naast elkaar te plaatsen.
  • Hôtel Le Champ des Oiseaux, rue Linard-Gonthier. Dit luxehotel is het eerste vakwerkhuis, in 1995, waagde zich aan kleuren op de houten kaders. Er werden inderdaad pigmentsporen gevonden op het hout, onder de bepleistering, waaruit blijkt dat in de Middeleeuwen men niet aarzelde om de houten kaders in te smeren. We zijn heel ver van het totaal verkeerde beeld van een historische periode die gekend staat als donker, sober en sinister. De tegenhanger van het hotel Le Champ des Oiseaux, La Maison de Rhodes, gerenoveerd in de marge, heeft de kleur ook omgezet. Oker, groen, blauw en geel hangen nu graag hun guirlandes op aan de gerestaureerde huizen.
  • La Maison du Dauphin, rue Kléber. Van felgeel sinds de restauratie in 1997, getuigt ze van wat Troyes moet zijn geweest in de 15e eeuw, want ze bevindt zich in een stadsdeel dat gespaard is gebleven van de grote brand in 1524. We noteren ook haar wankel uitzicht, het kenmerk van veel huizen in Troyes, die eraan herinnert dat hout leeft!
  • De Monoprix, rue Emile-Zola. In 1998 verwijdert men de afschuwelijke metalen bekleding die de grootste topgevels van de stad verbergt en herstelt men dit juweel van de architectuur van Troyes. De voormalige winkel Prisunic concentreert nu alle blikken naar deze rue Emile-Zola omkaderd door een dubbele haag vakwerkhuizen.
  • L’Hôtel du Lion noir, rue Emile-Zola. Toevallig herontdekt (!) in 1997 tijdens een eigendomsverandering, zijn renaissancestijl is uniek voor een burgerhuis. Voorzien van een prachtige geklasseerde binnenkoer, met wenteltrap en overdekte galerijen, is dit gebouw een van de meest succesvolle restauraties van Troyes.
  • Rue Kléber. Drie huizen uit de 15e en 16e eeuw werden tussen 1998 en 2000 gereconstrueerd volgens de regels van de kunst door twee timmerlieden. Ook voor de eerste keer in de geschiedenis van de restauraties in Troyes, worden nieuwe decoratieve tekeningen, historisch gerechtvaardigd door archeologische sporen op het gebouw, gerestaureerd op de bepleisteringen, in dit geval het rankwerk (krulversiering) en gestileerde bloemen. De gelegenheid om hier te benadrukken dat de gevels van de huizen in Troyes bedekt zijn met verschillende ornamenten: beelden van heiligen, groteske figuren zoals men ze ziet op kathedralen, emblemen, wapenschilden, monogrammen, lijfspreuken, opschriften en de meest diverse motieven.
  • Rue Pierre-Simart, wijk Saint-Nizier. Demonteren en opnieuw monteren bestemd om een blok huizen te reconstrueren in middeleeuwse stijl, maar door er een eigentijds houten huis in te voegen (1996) om aan te geven dat dit materiaal niet aangetast is door de tijd, dat de stijl vrij is om te evolueren en dat Troyes geen museumstad is. Operatie voltooid in 2001.

Bewaarde sector. De perimeter werd in 1964 vastgelegd en in 1975 uitgebreid, maar het plan voor het behoud van en opwaardering (PSMV) zal pas in 2000 worden goedgekeurd en gepubliceerd!
Het PSMV regelt het geheel aan stedenbouwkundige regels, architecturale regels en renovatieregels die van toepassing zijn op de gebouwen met een archeologisch, historische, architectonisch of stedelijk belang. Het dekt op termijn het geheel van de Bouchon de Champagne (ongeveer 140 hectare).